Τα εισόδια της Θεοτόκου!!

 (Επαναδημοσίευση από 21/11/2010)

Τα εισόδια της Θεοτόκου

  Σήμερα είναι μια από τις μεγάλες γιορτές της Παναγίας, και στη Μεσσηνία υπάρχουν αρκετοί ναοί αφιερωμένοι στη σημερινή γιορτή. Ναός των Εισοδίων της Θεοτόκου υπάρχει στα Φιλιατρά, στην Κυπαρισσία, στο Καρβέλι και στο Προάστιο, καθώς επίσης αφιερωμένος στα Εισόδια είναι και ο ναός του Νοσοκομείου Καλαμάτας.
    Η ύπαρξη της σημερινής γιορτής ξεκινά περίπου στον έκτο μεταχριστιανικό αιώνα, οπότε και καθιερώνεται ο εορτασμός της. Η ιστορία της έχει ως εξής: Η Άννα και ο Ιωακείμ, οι γονείς της Παναγίας, ήταν άνθρωποι μεγάλοι σε ηλικία και δεν είχαν κάνει παιδιά, παρότι το επιθυμούσαν διακαώς. Προσεύχονταν στο Θεό και συνέχισαν να τον ικετεύουν, παρόλο που η έλευση ενός παιδιού έμοιαζε ακατόρθωτη γι' αυτούς. Και τελικά, η προσδοκία τους επαληθεύτηκε και έκαναν μία κόρη, τη Μαρία. Και ο Ιωακείμ με την Άννα αποφάσισαν να αφιερώσουν το παιδί τους στο Θεό, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης και σεβασμού. Όταν λοιπόν η Μαρία έγινε τριών ετών, οι γονείς της την πήγαν στο Ναό του Θεού στα Ιεροσόλυμα. Ο ιερέας Ζαχαρίας (πατέρας μετέπειτα του Ιωάννου του Προδρόμου) οδήγησε το παιδί μέσα στα "Άγια τοις Αγίοις", δηλαδή το ιερότερο μέρος του ναού, στο οποίο δεν επιτρεπόταν να μπει ο οποιοσδήποτε. Ήταν το μέρος που φυλάσσονταν τα πιο σημαντικά αντικείμενα για τους Ισραηλίτες, όπως οι πλάκες με τις Δέκα Εντολές και η ράβδος του Ααρών.    

Η ελαιοκομία τα παλιά τα χρόνια!

   Από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα τις ελιές τις φύτευαν σε μεγάλη σχετικά απόσταση, ώστε τα ίδια κτήματα να χρησιμοποιούνται συγχρόνως και για διάφορες άλλες καλλιέργειες, κυρίως δημητριακών. Σε συνδυασμό με το γεγονός ότι, επί τουρκοκρατίας ακόμα, στα ευφορότερα κτήματα του κάμπου οι γεωργοί καλλιεργούσαν μορεόδενδρα (συκαμινιές), εύκολα εξηγείται ο μικρός αριθμός ελαιοδέντρων καθώς και η περιορισμένη παραγωγή λαδιού.

Μικρή δόση ιστορίας: Μεσσήνη η ιταλική - Μέρος Α!

Τετράδραχμο της Ζάγκλης-Μεσσήνης, 461-396 π.Χ. περίπου

  Ας πούμε λίγα λόγια για την ιταλική Μεσσήνη και την ιστορία της, η οποία έχει πάρει το όνομα της από τη δική μας Μεσσήνη, εδώ και χιλιάδες χρόνια.

    Η Μεσσήνη (ιταλ. Messina) είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Σικελίας και πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Ιδρύθηκε από Έλληνες αποίκους ως Ζάγκλη και λίγο αργότερα πήρε το σημερινό της όνομα, προς τιμήν της πελοποννησιακής Μεσσήνης.
Ο πληθυσμός του κέντρου της πόλης μόνο ανέρχεται στους 250.000 κατοίκους ενώ μαζί με τα περίχωρα οι κάτοικοι φτάνουν τους 500.000. Η οικονομία της πόλης βασίζεται κυρίως στο λιμάνι της που εξυπηρετεί ταυτοχρόνως εμπορικούς και στρατιωτικούς σκοπούς και διαθέτει πολυάριθμα ναυπηγεία. Η γεωργική ανάπτυξη της περιοχής συνίσταται στην παραγωγή εσπεριδοειδών και λοιπόν φρούτων, λαχανικών και κρασιού.

 ΜΕΡΟΣ Α - Αρχαία Ιστορία:

Μεσσηνιακά τραγούδια: Αρκαδιανή

  Το τραγούδι αυτό αναφέρεται στην ιστορία μιας κοπέλας από την Αρκαδιά (Κυπαρισσία Μεσσηνίας) που έγινε κλεφτοπούλα και κατάφερε να μείνει δώδεκα χρόνους με τους κλέφτες χωρίς να καταλάβουν ότι ήταν γυναίκα. Λανθασμένα τις περισσότερες φορές αποδίδεται στην Αρκαδία λόγω ονόματος. Πρόκειται για συρτό καλαματιανό. Σε αυτή την παλιά εκτέλεση, το ακούμε από το σπουδαίο Φιλιατρινό τραγουδιστή Δημήτρη Περδικόπουλο.

Ο πληθυσμός της Μεσσηνίας και από που προέρχεται!

   Ο ντόπιος γηγενής πληθυσμός της Μεσσηνίας αποτελεί ένα μικρό ποσοστό των σημερινών της κατοίκων και βρίσκεται σκορπισμένος σε όλη σχεδόν τη Μεσσηνία και κυρίως στις ορεινές περιοχές της και λιγότερο στα πεδινά. Και αυτό διότι κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας οι Έλληνες προτιμούσαν τις ορεινές περιοχές γιατί τις εύφορες πεδιάδες τις εκμεταλλεύονταν οι Τούρκοι. Αλλά και σε αυτές, έχουμε πληθυσμούς μικρούς μεν σε όγκο αλλά με μεγάλη οικονομική ισχύ και

Νικηταράς: Ήρωας και ζητιάνος!

 Ο Νικήτας Σταματελόπουλος ή Νικηταράς ή Τουρκοφάγος (1784-1849) γεννήθηκε στη Νέδουσα (Μεγάλη Αναστάσοβα) ένα μικρό χωριό που βρίσκεται στους πρόποδες του Ταϋγέτου, 25 χλμ από την πόλη της Καλαμάτας. Καταγόταν από το χωριό Τουρκολέκα, του δήμου Φαλαισίας της Μεγαλόπολης. Ήταν ανηψιός του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Υπόγραφε και με το όνομα Τουρκολέκας ή Τουρκολακιώτης και μ΄ αυτό αναφέρεται σε μερικά δημοτικά τραγούδια. Τελικά όμως επικράτησε το επώνυμο Σταματελόπουλος από το βαπτιστικό όνομα του πατέρα του (Σταματέλος).

Μεσσηνιακά Τραγούδια: Απόψε πίνει αφέντης μου

  Πρόκειται για παλιό Μοραΐτικο τραγούδι από την περιοχή της Μεσσηνίας που είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο στα ορεινά της περιοχής. Χορεύεται ως Ανασηκωτός (ή Ανασκουμπωτός) χορός!

Πανηγύρι στη Βάλτα Τριφυλίας!

Λάβαμε και δημοσιεύουμε από το ιστολόγιο Βάλτα Τριφυλίας:

"Όπως κάθε χρόνο η Βάλτα γιορτάζει την κοίμηση του Πολιούχου της, Μεγαλομάρτυρα Παντελεήμονος του Ιαματικού. 

Την Παρασκευή 27 Ιουλίου θα γίνει η πρωινή λειτουργία στην εκκλησία του χωριού. Το βράδυ στις 9:30 θα ακολουθήσει μεγάλο λαϊκό πανηγύρι, από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Βάλτας, στο προαύλιο του δημοτικού σχολείου του χωριού, με την ορχήστρα του Γιάννη Καλογερόπουλου και με τη συνοδεία Γουρουνοπούλας και κρασιού!"

    
  Να ευχηθούμε όσοι βρεθούν στη Βάλτα την αυριανή μέρα να περάσουν καλά και φυσικά και του χρόνου με υγεία να ξανατιμήσουν τον πολιούχο τους, Άγιο Παντελεήμονα. Χρόνια πολλά και καλά σε όλους τους εορτάζοντες και στους απανταχού Βαλταίους!

Ο τραχανάς!

   Πόσο συχνά τον καλείτε στο τραπέζι σας; σας αρέσει ο γλυκός ή ο ξινός; με σιμιγδάλι ή με σπασμένο στάρι; πως τον προτιμάτε;  σκέτο, με βούτυρο, με γάλα ή με τομάτα; τι τυράκι βάζετε πλάι του; φέτα, ξυνομυζήθρα, κοπανιστή;
Ο τραχανάς είναι βασικό ζυμαρικό της ελληνικής κουζίνας. Θεωρείται το αρχαιότερο φαγητό, μαγειρεύεται από τα Βαλκάνια μέχρι τη Μέση Ανατολή. Η Ελλάδα, αναμφίβολα, διεκδικεί το τίτλο της χώρας με την μεγαλύτερη ποικιλία ειδών τραχανά και πιάτων που βασίζονται σ’αυτόν.
   Γίνεται γλυκός  ή  ξινός, ανάλογα με το αν χρησιμοποιείται το γάλα φρέσκο ή μένει να ξινίσει. Γίνεται με αγελαδινό ή πρόβειο γάλα, το οποίο επηρεάζει τη γεύση και τα λιπαρά. Ο ξινός μπορεί να γίνει και με πρόβειο γιαούρτι.

Μικρή δόση ιστορίας: Κορώνη!

 Πηγή: http://dim-chrys.mes.sch.gr

  Στη νοτιοδυτική ακτή της Μεσσηνιακής χερσονήσου βρίσκεται η πόλη της Κορώνης. Μια πόλη μοναδική και συνάμα μαγευτική. Ανάμεσα στη θάλασσα και τους γεμάτους από ελιές λόφους ξεπροβάλλουν τα πολύχρωμα σπίτια με τις κεραμιδωτές σκεπές και τα ξύλινα μπαλκόνια τους, τα στενά σοκάκια, οι εκκλησίες και το επιβλητικό κάστρο.

Η Κορώνη μαζί με τη Μεθώνη, αποτελούσαν «τα μάτια της Βενετίας» ή αλλιώς τα «Μοθωκόρωνα ή Μοδονοκόρωνα» σύμφωνα με τους ντόπιους. Ιδιαίτερα στα χρόνια της βενετσιάνικης κυριαρχίας, η Κορώνη, εξελίχθηκε σε σπουδαίο εμπορικό, ναυτικό και πολιτικοστρατιωτικό κέντρο ολόκληρης της ανατολικής Μεσογείου. Έτσι που, για να φέρει κανείς σε πέρας μια υπόθεσή του έπρεπε να έχει «μπάρμπα στη Κορώνη», όπως συνηθίζει να λέει ακόμη και σήμερα ο λαός μας.

Συνέδριο - Σεμινάριο "Ο Κήπος μου"